عجب شامگاه غریبی است که تن خسته کوچه‌های کوفه نیز در غربت قدوم مولای شهر به عزا نشسته‌اند؛ آخر دیگر صدای گام‌های پدر یتیمان را نخواهند شنید.
پدری که با هر قدمش عرش می‌لرزید و عدالت به صلابت می‌رسید...
حال امشب دل زهرا(س) بی‌تاب است برای دیدار علی(ع) آن هم در وعده‌گاه عرش الهی ؛ چرا که حضرت علی(ع) راه آسمان در پیش گرفته و ندای «فزت و و رب الکعبه»اش تن عرش را لرزانده است.
او آینه تمام نمای عدالت و مردانگی بود که پیامبر در شأن‌شان فرمودند: «بیناترین امّت من در أمر قضاوت علی(ع) است.
حضرت علی(ع) رهسپار آسمان می‌شود تا داغ بی‌پدری را نه بر دل یتیمان کوفه، که بر دل تمام تاریخ بعد از خود بگذارد، چرا که فلسفه وجودی‌اش ولایت، عدالت و پدری امت بود.
حضرت علی(ع) تنها حیدر و ولی امت نبود؛ رساله‌ی بی‌انتهای ایمان و عمل راستین به دین بود که ایمانش بر تمام اهل زمین برتری می‌کند همانطور که رسول الله(ص) فرمودند: « اگر آسمان‌ها و زمین را در یک کفه ترازو بگذارند و ایمان علی(ع) را در کفه دیگر، ایمان علی(ع) بر آسمان‌ها و زمین برتری خواهد یافت.»
و حال شب با فضیلت قدر فرصت مغتنمی برای شناخت و درک قطره‌ای از دریای قدر و شأن حضرت علی علیه السلام است، اگر چه پیامبر(ص) فرمودند: «اگر تمام درختان قلم، و دریاها جوهر، و جنیّان حسابگر و آدمیان نویسنده شوند، نخواهند توانست فضائل علی‌ بن‌ ابی‌طالب علیه‌السلام را شمارش کنند.»
 
شهادت مولای متقیان علی علیه‌السلام بر عموم مسلمین تسلیت باد.